Chega o momento da verdade. O ensino público galego leva anos sufrindo recortes e deterioro, e este curso comezou igual ou peor: ratios elevadas, falta de persoal, burocracia absurda e unha administración que prefire a propaganda antes que resolver os problemas reais. Nas últimas semanas, tras falar con moitas compañeiras e compañeiros en diferentes centros, a conclusión é sempre a mesma: as condicións de traballo empeoran curso tras curso e quen máis perde é o alumnado.

Non chega con protestar. Podemos queixarnos nos claustros, nas salas do profesorado ou nas redes sociais, pero se non damos un paso adiante de maneira colectiva nada vai cambiar. A folga do 25 de setembro non é só un paro laboral: é un berro común para dicir “ata aquí”. A manifestación en Santiago é tan importante como a folga, porque só coa imaxe das rúas cheas de profesoras e profesores poderá reaccionar a administración. Sen esa presión, todo seguirá igual.

O 25 de setembro non podemos quedar na casa pensando que xa irán outros. Cada corpo que falte na manifestación é un argumento menos fronte á Consellaría e cada corpo que estea é un argumento máis a favor dun ensino digno. O que reclamamos é de xustiza: baixada inmediata de ratios en todas as etapas, recuperación do horario lectivo previo aos recortes, incremento real de persoal para apoios, reforzos e desdobres e menos burocracia e máis ensino. Non pedimos nada extraordinario, pedimos un ensino público de calidade para o alumnado e condicións dignas para quen traballa nel.

Compañeiras e compañeiros, sei que hai cansazo e que ás veces custa crer que servirá de algo, pero tamén sei que cando o profesorado galego se une é imparable. Por iso, o 25 de setembro paramos todas e todos e, sobre todo, enchemos as rúas de Santiago. Porque o ensino público galego merece máis. Porque o alumnado merece máis. Porque nós tamén merecemos máis.

Vémonos na manifestación.